İçeriğe atla

Paslı Kara Makasın Hikayesi…

Babaannem…gencecik kızken, yaşı belki 14 en fazla 15… Dikiş okuluna yazılmış, babası o zamanlar ona siyah, demirden sağlam mı sağlam, ağır mı ağır bir makas hediye etmiş, nasıl taşıdı tazecik elleriyle bilmem… Yıllar geçmiş o makasla biçilen kumaşlardan ne elbiseler, ne kıyafetler dikilmiş sayısı yok…

Gün gelmiş babası göçmüş dünyadan, elinde yadigar kara makası kalıvermiş. Makas da yıllanmış öyle ya, kırılıvermiş ortadan bir gün. Sonra benim babam almış eline ‘Anne sen merak etme ben bunu yaparım’ demiş, onarmış vermiş annesine yeniden, ee yadigar ne de olsa kıymet bilmeli…

Ve yine gün gelmiş babamda göçüvermiş dünyadan. Babaannem bu sefer  hem babasından yadigar hem de üzerine onarılmak için o sonradan eklenen oğlundan yadigar vidayı taşıyan eski bir  kara makas ile kalıvermiş. Giden gitmiş, kara makas hala çalışır durur… Bazen cebe harçlık, bazen giyilen güzel bir kıyafet olur.

Uzun yıllardan sonra makas hala durur,artık çalışmıyor, paslı.

Babaannemde artık eskisi kadar dikiş dikemiyor, yaşlı.

Bana emanet ettiği paslı kara makasım evimin en güzel köşesinde duruyor, artık çalışmasada hala ağır…

wpid-20150114_160020.jpg

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

%d blogcu bunu beğendi: